Sekrety japońskiej diety

Najdłużej żyjącym narodem są Japończycy. Najwięcej stulatków (w przeliczeniu na mieszkańców) żyje właśnie na japońskiej wyspie Okinawa. Jej mieszkańcy bardzo rzadko zapadają na choroby cywilizacyjne tj. choroby układu sercowo-naczyniowego, miażdżycę, nowotwory.

Naukowcy sugerują, że to styl życia i tradycyjna dieta Japończyków odgrywają znaczącą rolę w zachowaniu długowieczności. Podstawą japońskiej diety są warzywa, produkty pełnoziarniste (w tym brązowy ryż), wodorosty (Wakame, Kombu) oraz owoce morza, ryby i niewielka ilość mięsa. Tradycją jest picie po posiłku zielonej herbaty. Dieta Japończyków jest umiarkowanie kaloryczna, ale dzięki dużej ilości warzyw, wodorostów i produktów pełnoziarnistych zapewnia wszystkie niezbędne składniki odżywcze.

Kuchnia japońska nie mogłaby istnieć bez wodorostów, które przez Japończyków są znane i stosowane od wieków. Często spożywane wodorosty to: Wakame (Undaria pinnatifida), Nori (Pyropia tenera, Pyropia yezoensis) czy Kombu (Laminaria japonica). Najbardziej popularne w Japonii Wakame należą do brunatnic. Rosną one zazwyczaj na głębokości kilku metrów pod woda na twardym podłożu i osiągają nawet do 3 m. Początkowo występowały tylko u wybrzeży Japonii, Chin i Korei, jednak dziś można je spotkać również w rejonach wód Francji, Wielkiej Brytanii, Holandii. Wakame to wodorosty, które obecnie hoduje się na dużą skalę. Ich hodowle tworzą gęste skupiska, a zbiory prowadzi się od lipca do stycznia. Algi te dostępne są w sprzedaży w formie suszonej lub też w specjalnej zalewie. W japońskich sklepach można je nawet kupić w formie chipsów o różnych smakach. Wakame mają lekko słodki smak. Często dodaje się je do zup (szczególnie do tradycyjnej zupy Miso-shiru) i przystawek lub podaje samodzielnie w formie sałatek. Są cenione nie tylko ze względu na charakterystyczny smak, ale przede wszystkim z powodu niskiej kaloryczności. Zawierają dużo cennych składników mineralnych i witamin oraz 1-MNA (więcej). (więcej).

Drugą ważną w tradycyjnej diecie Japończyków rośliną jest zielona herbata. Choć pochodzi ona z Chin, skąd zawędrowała do pozostałych krajów Azji, większość z nas kojarzy ją z Japonią. To właśnie tu parzenie zielonej herbaty związane jest z rytuałem kultywowanym od wieków. Dla Japończyków zielona herbata to nie tylko smaczny i orzeźwiający napój, ale również źródło zdrowia fizycznego i duchowego. Pita od wieków zielona herbata stała się nieodłącznym elementem kuchni japońskiej i codziennego dnia każdego Japończyka. Dziś znamy wiele rodzajów zielonej herbaty, które różnią się zapachem, kolorem i smakiem w zależności od sposobu zbierania i przetwarzania oraz miejsca uprawy. Po zebraniu liście zielonej herbaty poddawane są działaniu gorącej pary wodnej, aby zapobiec ich fermentacji. Pozwala to na zachowanie jej specyficznych walorów. Tradycyjnie liście prasowano w kostkę lub tarto na drobny proszek. Suche liście zielonej herbaty zawierają duże ilości polifenoli oraz proteiny, aminokwasy, węglowodany, lipidy, witaminy i minerały. Zielona herbata jest także jednym z produktów zawierających 1-MNA (czytaj więcej).  Japończycy od wieków doceniają korzystne właściwości zielonej herbaty. Dziś, czerpiąc z tej tradycji, odkrywamy jak może ona wpływać na nasz organizm. Naukowcy wciąż badają jakie znaczenie w zachowaniu zdrowia i ograniczeniu chorób cywilizacyjnych ma kultywowanie picia naparu z zielonej herbaty wśród mieszkańców Japonii i krajów Azji.